Eugeniusz Ślaski

Eugeniusz Ślaski
Ilustracja
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

12 stycznia 1873
Tadulin

Data i miejsce śmierci

24 października 1935
Nowy Glincz

Przebieg służby
Lata służby

do 1927

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

4 Dywizja Kawalerii

Stanowiska

dowódca dywizji

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)
Multimedia w Wikimedia Commons
Generał Eugeniusz Ślaski – drugi od lewej

Eugeniusz Ślaski[a] (ur. 12 stycznia 1873 w majątku Tadulin, zm. 24 października 1935 w Glinczu) – generał brygady Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Urodził się 12 stycznia 1873 roku w majątku Tadulin, w ówczesnej guberni witebskiej, w rodzinie Marcina[4][5]. W 1895 roku ukończył szkołę oficerów kawalerii w Jelizawietgradzie i został mianowany podporucznikiem służby zawodowej w Armii Imperium Rosyjskiego. W trakcie I wojny światowej awansował na podpułkownika. W 1917 roku przeszedł do I Korpusu Polskiego, gdzie był najpierw dowódcą szwadronu, a następnie dywizjonu 2 pułku ułanów.

4 listopada 1918 roku przyjęty został do Wojska Polskiego w stopniu pułkownika. W czasie wojny z bolszewikami dowodził kolejno: Pułkiem Jazdy Tatarskiej (od 27 kwietnia 1919 roku[6]), 13 pułkiem ułanów i IX Brygadą Jazdy.

Od października 1920 roku był inspektorem kawalerii w Dowództwie Okręgu Generalnego „Łódź” w Łodzi i dowódcą IX Brygady Jazdy. Od września 1921 roku dowodził IV Brygadą Jazdy. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 25 pułk Ułanów Wielkopolskich[7]. Z dniem 15 maja 1923 roku został mianowany szefem Departamentu II Jazdy Ministerstwa Spraw Wojskowych[8][9].

31 marca 1924 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 4. lokatą w korpusie generałów[10].

29 kwietnia 1924 roku kierowany przez niego departament został przemianowany na Departament II Kawalerii[11]. 1 czerwca tego roku został mianowany dowódcą 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie[12][1]. 15 października 1925 roku został mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego[13]. W grudniu 1925 roku został przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie z równoczesnym czasowym powierzeniem obowiązków zastępcy dowódcy okręgu korpusu[14]. 6 maja 1926 roku został mianowany dowódcą 8 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Starogardzie[15]. Z dniem 1 marca 1927 roku został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku[16][17]. Na emeryturze zamieszkał w Glinczu[18]. Tam 24 października 1935 roku zmarł[4]. Pochowany w Żukowie.

Ordery i odznaczenia

Awanse

Uwagi

  1. W latach 20. XX w. w ewidencji Wojska Polskiego figurował jako „Eugeniusz I Ślaski”[1], w celu odróżnienia od innego oficera noszącego to samo imię i nazwisko, a mianowicie Eugeniusza II Ślaskiego (ur. 27 lipca 1899), porucznika 5 dywizjonu samochodowego[2], a później porucznika pospolitego ruszenia[3].

Przypisy

  1. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 81, 118.
  2. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 921, 932.
  3. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 287, 907.
  4. a b Stawecki 1994 ↓, s. 329.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 322, tu 13 stycznia 1873.
  6. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 61 z 3 czerwca 1919 roku, poz. 1937.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 1 maja 1923 roku, s. 279.
  9. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 17, 649, 675.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 165.
  11. Czarnecka 2005 ↓, s. 115.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 309.
  13. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 15 października 1925 roku, s. 569.
  14. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 137 z 28 grudnia 1925 roku, s. 744.
  15. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 6 maja 1926 roku, s. 136.
  16. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 5 lutego 1927 roku, s. 37, 44.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 880.
  18. Bartosz Gondek Stepowy generał na kaszubskim cmentarzu, trojmiasto.wyborcza.pl 04.11.2016
  19. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 44 z 20 kwietnia 1925, s. 210.

Bibliografia

  • Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
  • Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
  • Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
  • Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
  • Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Regina Czarnecka. Organizacja Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk.) w latach 1918-1921. „Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej”. 27, 2005. Warszawa: Centralne Archiwum Wojskowe. ISSN 0137-5547. 
  • Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
  • Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 41-42. ISBN 83-04-03364-X.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
  • ISNI: 0000000408679847
  • VIAF: 301571164
  • PLWABN: 9810818132205606
  • NUKAT: n2013005725
  • WorldCat: viaf-301571164